De problemen mijn Jawé zijn natuurlijk al een tijdje aan de gang, maar worden gaandeweg de tijd verloopt steeds iets ernstiger. Ik zal beginnen met hetgeen de aanleiding is om dit te beginnen, omdat het verser in het geheugen ligt dan alle aanwijsbare gebeurtenissen uit het verleden.

Op woensdag 31 januari 2007 wordt ik voor de 2e keer geconfronteerd met het feit dat Jawé niet op school is aangekomen. Daarvoor is het al wel een aantal geleden dat hij dat geflikt had, en ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren. Inmiddels heb ik een telefonische afspraak gemaakt met zijn mentor. Aanleiding hiervoor was een ziekmelding door Jawé die hem bijna 4 dagen thuis hield. Hij klonk ook wel een beetje ziek, door het hoesten, maar op school had hij verteld dat hij maar naar huis ging omdat zijn zus niet zo best ging. Die maakt ook een beetje een puinhoop van haar leven, maar woont op zichzelf, en is geen dochter van mij. Ik heb het thuisblijven maar goedgevonden en drankjes en paracetamol voor hem gekocht. Echter, toen ik duidelijk maakte dat thuisblijven ook inhield dat hij vrijdagavond niet de deur uit mocht, barstte hij in huilen uit en werd bijkans hysterisch. Vroeg me wel af waar dit vandaan kwam. De afspraak zou op vrijdag die week plaatsvinden, en die woensdagavond was toevalligerwijs ook de avond dat Jawé zichtbaar stoned als een garnaal thuis kwam. Na de gebruikelijke preken en opvoedkundige praatjes de volgende dag met frisse moed weer aan de slag. Helaas, ik werd rond 14.00 gebeld door school dat Jawé niet op school was aangekomen. Ik ben op zoek gegaan en vond hem bij kennissen op de bank. Mee naar huis genomen en de hoop opgevat dat het gesprek op school me verder zou gaan helpen.

Vrijdag samen met Jawé naar zijn school, en met zijn mentor en nog een leraar rond de tafel gaan zitten. Goed, om lang verhaal kort te maken. Spijt had hij overal van, huilen aan één stik door, en beloofde zich aan de afspraken te gaan houden. Op tijd zijn, aanwezig zijn en zijn best doen.

Het leek erop dat hij het begreep.